De eene Ogenblick

Mit dissen Blog ööv ik so'n beten Verstickspälen, denn dat is so'n Saak mit dat Rinstellen vun de Leeders, dorum sett ik hier nochmol an, aver uk blots noch, wenn dat een Utnahm is; un dat is disse Leed so'n beten wengst för hüüt avend. Leed keem mi an op't Rad, as ik vun de Arbeid keem un denn heff ik dat gau trecht hatt; hört sik aver denn toerst dull na "once upon a time you dressed so fine...", aver hüüt avend kreeg ik dat denn umstellt. Hett uk noch een beten to doon mit Mölln, wo ik mol een smucke Fru in'n Arm nahmen heff, mi eenfach truut na een Mundvull Snack in den Festsaal.
Warr disse Leed bald vörsingen in den Musiksaal, wo ik ja nu bald um un bi 30 Johr ümmer mol opträden do, mol so un mol so,  as "The Hawk" weer'k noch an't besten, dor sung ik mien "Optimetal". Ditmol laat ik dat an't Klaveer so'n beten luut ween. Mine plattdüütschen Songs versteiht binah keen Minsch, aver mi maakt dat Spaaß. Oha, dorbi heff ik jüst een mitkregen; wurr nich wählt vör een Raat, aver uk so wat vun nich wählt, mien Stimm is mi wengst bleven. För een Johr harr ik na sowat noch allens hensmetten, nu hool ik dat ehrer ut, mutt ja uk noch een beten för mien Rente doon. De lütt Rääd, de ik heel, weer uk een Tungen-Fiasko. Kreeg so een dröge Hals, kunn dat "S" gor nich mehr seggen. Pienlig, aver uk minschlig. De eene Kolleeg, de much gor nich na mi hen kieken un verstickt sik achter den vör ehr; wat för Töge, dor heff ik mol de falsche in'n Arm hatt. So is dat doch een feine Saak, wenn du een Leed hest, wat di in een Festsaal torüchhalen deit un wo du vun Leev un Höög singen kannst.

De eene Ogenblick
weer een Ogenblick to lang
dat eene Word een Woord toveel.
Keemst'n Stück to neeg na mi ran
dat ik dien Hand op eenmol heel.

Op eenmol keem dat Swiegen, dor kunnen wi hören
Hart un Aten geengen ganz luut
un so neeg, as wi uns weern
heel de Lust un't Bangween knapp noch ut.

Een junge Mann bün ik nich mehr
un du uk keen junge Deern
man wo keem dat denn op eenmol her
dat wi uns beide so verleeren?
Hebben een lange Leven läävt
de eene hier, de anner dor
wo kunnen wi ahnen, disse Leev
de wi läven, de is wohr.

To schaad de Tiet sik to beleegen
to kort de Tiet vöruut
geneten, wat wi uns nu hebben
dat Licht geiht een Dag för uns ut.
Wo guud, dat wi uns truen mögen
un seggen, wat de anner vun uns weet
un wenn Hart un Liev sik rögen
läävt wi dat un wi geneet't.

Wi bruukt keen Striet um ole Tieden
jedeen wohrt sik, wat he harr
wi schrievt in't Book nu niege Sieden
wußt nich, wat ik noch weckeenen harr.
Wi bruukt nich um de Welt to fohren
froh, wenn wi bi'nanner sünd
un drömen vun een egen Goorn
wo uk noch ganz veel Blöme sünd.

T.u.M.V.I.