Mienetwegen in Mölln

Swemmen lehren
Du warrst een Dag  noch swemmen lehren, kreeg ik an Sünnovend seggt, as ik denn doch so wiet weer un hören mi de Vördrääg an, de dat in Mölln geev. Weer ja we'r so wiet, dat de plattdüütschen Schrieverslüüd sik drepen in dat Huus vun den Hauptmann, wo de Stiftung  mit ehr Hölpers un sünnerlig mit W.und V.H. at allens we'r op Schick bröcht hebben. Nu schullen PHC un W.D. dor räden, mit de ik ja nu beide een Räken apen harr. Denn keem mi dat sülvst so narrenhaftig vör, dor denn wegtoblieven un heff de Vörmiddag denn mitnahmen. Hett gudgahn, wat schall dat uk, sik dor sülvst noch lang opwiecheln, wo de ehr Tiet un mien ja uk egentlig achter uns liggen deit. PHC hett nu bald veel Tiet, jüst as "sien" Innenminüster K.S., de nu sogor Platt lehren wull, de anner W.D. harr sik uk orig verännert, dat blonde Hoor nu witt un de ole Herrlichkeit uk tämlig vergahn. Perfeesser is he denn doch wurrn, an dat wat se "Universität" Flensborg nöhmen un wo de niege Ministersch Wally W. regeert. Na, de "üblchen Verdächtigen" weern dor, in Mölln,  aver uk binah keen mehr, denn de nich läsen kann, mag wull uk gor nich kamen. Dorbi hett sik dat egentlig lohnt, uk wenn M:E. meent, wat se dat Stück von PHC al een por mol hört harr, wat sien Familie in de Stall Platt un in de Wahnstuuv Hooch snackt harrn. He wurr aver uk hüüt noch geern switschen un "Heimat" weer em, wo Platt snackt wurr. He keek sik de Lüüd in de Runde an un meent, he sehg blots "Best-Agers" de dor op Platt schrieven wurrn; dorbi mußten wi  nödig jungen hebben. Ina Müller full em denn dor in. Een natürliche Platt schull dor an de Kinner ranbröcht warrn, keen "Heimat-Latien". Denn wurrn dor noch Stücken vertellt vun een Rääd in Bremen un vun de Jagd annerletz in Lauenborg. Dor schull he ja uk we'r to inlaadt warrn, meent de Kreispräsident, wo PHC doch annerletz "Jagd-König" wurrn weer. Dor hebben sik sach de Botterdänen graleert, dat se dat Leit nu hebben.. Willem, de Dicke Hermann, Honecker und PHC - so verscheden, aver een Deel hebben se all an sik hatt: se muchen so scheußlig geern to Jagd un König spälen. Oha, dor weer aver noch een prominente Naam, de vun dat "Kapital", de keem as lütt Fru na vörn, an't Micro, se meent, V.H. wull dat ja nich, se meent aver dat paßt un lääs een Stremel över de Schooltiet vör, de to'n Glück nich lang weer, denn sunst harr dat doch een lütt Opstand geven, so'n utsverschaamte Benimm; de Fru an mien Siet, de de lütt Madame kennte, faat sik verlegen an de Nääs, Twee flietigen Deerns läsen noch een poor Stremels op Platt vör, wat se in een "Schrievwarkstää" för Schölers sik utklabüstert harrn: Dor weer een Ümfraag maakt wurrn un dor weer in't Nett rechercheert wurrn. Chott, worum nich, warr ik in mien Modul vörstellen. Denn keem Mr.D. an de Reeg un versöcht sien  düütsche Lex op Platt vörtodrägen. Wat geiht un wat nich in so'n Schrieverwarkstää. Naja. Fontane un anner Schrieverslüüd kunn he vörwiesen as dat een un anner gude Bispill un Vörbild. Op Plattschrievers is he sodennig nich kamen, sünd em seker so fremd bleven, as de Heimat, de in sien Bund vörstahn hett. Vörnähmheit sitt em in't Oog, he nennt sik "Dialektoloog". In mien Book weer he uk een vun de "scharpen Dokters", de gegen mi hetzt hebben. Bün em ut de Weg gahn, wi beide sünd recht wat öller wurrn, de olen Kamellen schull ik laten.
Denn keemen de Kollegens, de M.E. as Schrieverwarkstää-Lüüd präsenteer. J.K. natürlig wedder vull Föhlen un innerer Bewegtheit, aver se weer wiet ünnernwegens in een Tiet vun "Ehrerdem". Denn de Kolleeg ut Mildstedt, de sik över de Dummerhaftigkeit vun de Jungen utleet; dor much ik dat erste Mal de Hand to'n Bifall nich röhren. Geeng mi denn jüst so, as vun een Opernbesöök mit so'n poor Ekelmomenten räsonneert wurr: Dat sünd allens Epigonen vun G.S., de sik sien Honorar mit dat verdeent, wat em slrcht opstöten deit. C.G. vertellt toeerst vun een vernünftig Fremdarbeiter-Geschicht un denn ohne een eten Pietät vun een, de in dat Luxus-Olenhuus dood in een Sauna to Ruh kamen weer. De beste Geschicht aver weer de, wo de Öllern ehr Deern, de in de Lehr gahn will, ut't Huus pedden. Harr sach al een beten mit de "Öllern"-Wettstriet "Vertell doch mol" to doon.
Denn geev dat een Gruppenbüld vun "uns" Schrievers. Ik leep ditmol ja nu uk ganz anners dör de Tagung, wo de Namiddag in den Rittersaal lääst wurr. Saal weer ganz un gor vull; Peter P. modereer sik engermaten över de Tiet; wünscht man ümmer blots "veel Spaaß", as kunn dat in so'n Lex nich uk um wat annners gahn. B.B. sien Stück weer denn aver richtig guud, vun een Luden, de sik verbiestert in een Bermuda-Dree-Eck ut Truer, Gift un Gall. An't Enn kunnst hapen, de arme Keerl kunn dor wedder ruut. Denk denn ümmer, wo wiet büst du dor al hen kamen.Bit ik dat mit de Oppassung för Enkelkinner bedenken mutt, duert dat sach noch, man vun Frau E.B. kunnst dor wat Swiensplietsches to lehren. H.S. sien Stück över Jungen-Töge in de Tuusch-Tiet na den Krieg weer egentlig veel rieker, as ik dat estimeeren kunn, man wenn du sülven läsen schallst, kriggst gor nich allens mit. D. ut  M  much got nich opholen  mit sien Parodie vun een Fest un de ewigen Wöer över de Tokumst" vun't Platt. As he sik denn noch op een Reis dör de Türkei maakt, dach ik, du kummst dor ja sach gor nich mehr an de Reeg. Denn heff ik gegen de ganze Literatur, wat wi den Dag höört hebben, mien Leven insett, wat denn ja uk so'n beten unegaal weer, de lütte Form un dat Schrieven na Rezept heel de mehrsten op een lieke Niveau; keen wull sik ja so dickdoon as ik dat denn ja dä mit dat Stück vun dat Huus an't Ehrenmal 2.. Ennerlei; ik heff't lääst un weer't tofreden; we'r een beten mehr vun dat "Tüüssadüss" na alle Sieten.
Grootorig gefullen hebben mi de Dichten vun H-O.M., de uns mitnahmen hett an den Diek, wo he uns mit sien Ogen un Wöer över dat Watt kieken leet.
Ganz an't Enne seet Peter P. op'n Disch un smeet uns mit Dichten un Leeder ruut, dor weer ganz veel Warmde binnen, wat de Lüüd em honoreerten. Wi sungen tosamen, toletz uk noch "dat du mien Leevsten büst", as V. und W. H. dor mit de Fru vun de Stftung stunnen. Op de eene Siet dach ik, wat gifft dat doch veele Moglichkeiten, nich blots dien egen. Denn meent ik, wat kann di de Tokunft bang maken, as ik de stuckelig Fru sehg, de vun ehren Mann de Trepp ropp un rünner wöltert wurr. Un ganz toletz dacht ik, wat harr D.R. wull to dissen Avend seggt un schreven. Man he weer ja gor nich dor un kunn sik den Mors uk nich in de Dör inklemmen. Mölln weer schön, weer guud, weer uk so, wat man sik dor noch Gedanken över maken kann; weer riek un an't Enne harrst een Dag vertehrt, wo een so richtig vull weer vun Platt un platt weer een denn uk dorvun.

Laat sik dat guudgahn Ipe.