Wat ik föhlen will

Wat ik föhlen will
dat weeke Läer vun mien Jack
de is al lang
ut de Mood
vun ganz wiet weg
de Fingers
de ehr neiht hebben
will ik ehren.

Wat ik sehen heff
dat rosa lüchten Band
in't Hoor vun een lütt Deern
in de S-Bahn
de warrt de Leev
vun de beiden
de dor sitt
mit den Kopp vun de een
an de Schuller vun de anner
na'n Bahnhoff fohren.

Wat ik höört heff
dat Lachen
vun twee Fruuns
de sik wunnert
över wat so'n Spääl
bedüüd
wo de Ball nich wull
wat he schull
na den Maskenkerl
sien Veereck rinner
man een Weltünner-
gang is't nu uk nich
ween.

Wat ik laten heff
de Bläder bleefen liggen
faat blots dat een dor an
dor geeng dat um
Musik
de ik nich maak
un in dat anner
um Wohlföhlen
dat is uk so'n Saak
nu sitt ik hier
alleen
in'n Zug
un
schrev un schriev un
schriev.

Wat ik spöör
den Ünnerscheed
vun een
alleen
dat bün ik
un de annern dor
gahn baben langs as
Poor.

Wo'k in Gedanken
een Bild vun maak
een Gitterpahl
sühst mank de Streben
den roden Zug
fohrt jüst
achter den witten dör
denn steiht't still
dat Bild
vun Muerwark un Iesen
wo sik
hier un dor
gröne Planten wiesen..

Wo ik vun schrieven do
mien Zug rullt sinnig an
een runde Schild mit rode Rand
dor steiht een Mann
breed ut sien Arms
dat de Lüüd
nicht wietergahn warrn.

Wat ik linkerhand
achter mi laat
een groten Kastagnelboom
vull vun sien witten bleuhen
Smuck op sien dusend Bläderfingers
twischen Iesenbahn un
Schrievdischhuus
stellt he sien sattgrönen Twiegen ut
dat he dor stahn blifft
wunnerst di
wat de Minsch em hier
twischen Wegfohren un Regeeren
Luft to't Leven gifft.

Wat's de Grund
un schrieven
vun Saken
de sik wiesen
nix as een Weg
ut de
Wunnerkamer
in mi binnen
wo ik
keen Luft
mehr krieg
ruut to finnen.


Wat ik hier rüük
den söten Rook
vun Raps un
Fröhjohrsblöden
warrst sogor
in den Zug
gewohr
dor will ik hen
dat wat rüük, seh, föhl
mark un kenn.

Wat ik denk
dat jede Boom
Brook
oder Pahl
palnt un sett
vun Minschenhand
dat gült mehr
as an de Muern
un hier
op't Papier
stamerhaftig Wöer.


Wat ik estimeer
wo se de Steen
sett heeben
griesen, witten
Schicht um Schicht
mit Plie
dat't Oog sik na richt
much ik lever na kieken
as slieken
den olen Padd
vun Knüll to Knüll
wo de een heet "mutt"
un de anner heet
"will".

Wat ik ut de Ogen verleer
de dor lütt Kark
weer'k nich binnen
glööv uk nich
wat ik will
stell se mi vör
den Rook un de Küll.

V.I.